Extra

view:  full / summary

Wat brengt de toekomst?

Posted by dawrei@gmail.com on September 9, 2015 at 6:00 PM Comments comments (3)

I know not with what weapons World War III will be fought, but World War IV will be fought with sticks and stones.

- Albert Einstein

 

 


Veel lezers hebben heel terecht opgemerkt dat de toekomst in De Stem van de Zee verdacht veel lijkt op het verleden. Dit komt denk ik vooral door Nimue’s eigen omgeving: haar huis, haar levensstijl, de gebouwen en materialen die zij ter beschikking heeft. Ik merk dat sommige lezers dit juist verrassend vinden, terwijl anderen hier minder voor te porren zijn.

Toch heb ik speciaal voor deze sfeer gekozen. Tijdens het schrijven heb ik steeds bewust of onbewust de tijd rond de Industriële Revolutie in mijn achterhoofd gehouden. Een hele fascinerende tijd, vind ik. Waarom? Het “primitieve” en de vooruitgang raken elkaar daar. Soms met prachtige gevolgen, maar ook met minder vrolijk resultaat. Op het platteland worden de koeien met de hand gemolken en bakt het brood in de oven. Aan de horizon wellen de rookpluimen op. Een ouderwetse trein brengt mensen voor het eerst naar grote steden verderop – een radicale verandering! Maar al die boerenkinderen die naar de steden verhuisden, kwamen in kleine en vuile huizen terecht. Kinderarbeid in de fabrieken werd normaal.

Dat was onder andere de prijs die we betaalden om modern te worden.




 

 

“Ik weet niet met welke wapens de Derde Wereldoorlog zal worden gevoerd, maar de Vierde Wereldoorlog zal uitgevochten worden met stokken en stenen.” Aldus Albert Einstein.

Sticks and stones. Zo erg is het in Nimue’s wereld nog niet. Maar dat er een hoop comfort is weggevallen, is wel zeker. Niet omdat de mensheid in een vernietigende oorlog is beland, maar omdat een meteorietinslag onze eigen technologie gevaarlijk maakt. Kernenergie is leuk en aardig, tot de kernreactor poef doet.

De Inslag in De Stem van de Zee had misschien minder erge gevolgen gehad als er niet zoveel gifstoffen in de fabrieken hadden gezeten. Want gif in ons milieu is wel het laatste wat we moeten hebben.

Toch doen we dat. Wat zou er gebeuren als er na een grote ramp echt kernreactors gaan lekken? In Fukushima, Japan, kregen we daar al een idee van. Het antwoord is vrij duidelijk: een hoop mensen- en dierenlevens zouden verloren gaan. Landbouwgrond zou onbruikbaar worden. In de Eiland in de Mist -Trilogie probeer ik daarnaast nog een vraag te beantwoorden: wat gebeurt er eigenlijk met ons als we ons niet meer een deel voelen van de natuur waarin we leven? Lang voordat technologie ons leven ging beheersen, waren we ons veel meer bewust van de kracht van de natuur. Er zijn tijden geweest waarin we de natuur zagen als iets heiligs, een plek waar geesten wonen. Of we zagen de natuur als de Schepping Gods. Nog nooit hebben we de aarde als enkel een “ding” om te consumeren gezien – behalve nu, in de moderne tijd. Ik vraag me af of we niet beter een stap terug kunnen doen, en ons iets herinneren van de eerbied die we vroeger voelden. Het liefste met een beetje ontzag erbij.

 

Er zijn nog meer scenario’s waarin we in de toekomst wellicht een stapje terug moeten doen. Het massieve gebruik van fossiele brandstoffen, bijvoorbeeld, zorgt ervoor dat onze olie en kolen razendsnel opgaan. We moeten steeds dieper graven om de voorraden aan te spreken. Er bestaan voorspellingen van wetenschappers waarin de olie over een jaar of veertig, vijftig op is.

Stel je voor: geen olie. Dat betekent geen benzine, geen tandpastatubes, geen Tupperwaredoosjes… Elimineer alles in jouw omgeving waarin plastic verwerkt zit, fantaseer de straten leeg van auto’s, brommers en bussen.

Is dit een wereld waar we bang voor moeten zijn? Ik denk niet dat we ons er echt een voorstelling van kunnen maken, behalve als we aan het verleden denken. En wat onbekend is, maakt ons al gauw bang. Bovendien heeft niemand zin om zijn of haar comfortabele levensstijl in te ruilen voor een leven waarin we zelf onze truien moeten breien van schapenwol, waarin we een stuk met paard en wagen moeten sjouwen omdat er geen auto’s meer rijden. Waarin we de verwarming niet even een slag omhoog kunnen doen als de dagen kouder worden.

Toch moeten wij, als mensheid, een omslag gaan maken. Meer dan ooit zijn we ons daarvan bewust. Want zoals wij in het rijke westen leven is niet vol te houden. We gebruiken teveel en we gooien teveel weg. Er zullen meer klimaatvluchtelingen komen zodra de aarde verder opwarmt. Extreme weersomstandigheden zoals stormen en droogte gaan vaker voorkomen. In De Stem van de Zee ervaren de inwoners van Gwennec dit door een jaarlijks terugkerend Stormseizoen. Tegen dit natuurgeweld kan geen mens veel doen, behalve bidden in een klein kerkje op een heuvel, en hopen dat je vissersboot nog een jaar gespaard blijft.

Toch geloof ik niet dat we bang hoeven te zijn voor de toekomst. Zelf ben ik dat dus ook niet. Want slim als we zijn, vinden we steeds meer manieren uit om schone energie op te wekken. Er bestaan alternatieve manieren om op onze planeet te wonen, zonder de extreme vervuiling en de wegwerpcultuur die wij nu kennen. Is dat een stap achteruit? Nee, dat zullen twee stappen vooruit zijn.

 

 

 

Nimue's wereld - 2: The Dark Island

Posted by dawrei@gmail.com on August 24, 2015 at 11:05 AM Comments comments (0)

In De Stem van de Zee is muziek belangrijk. Nimue en Arthur kennen het slaapliedje van hun moeder uit hun hoofd: Ga je, ga je met haar mee? Maar in Rona’s dagboek kan je lezen dat Rona zelf ook een liedje kende van háár moeder. Het gaat zo:


Ik droom van het land waar de heide paars bloeit,

waar de wind om de heuvels oneindig hoog loeit

en de golven het strand als een minnaar bedekken.

Mijn eenzame eiland, nu moet ik vertrekken.

 


En vaarwel en adieu, mijn dierbare land

met je schuimende branding, je wijd open strand.

En adieu en vaarwel, mijn hart laat ik na

op mijn lieflijke eiland, waarheen ik ook ga

 

 


Misschien valt het er nog een beetje aan af te zien? Ik heb dat liedje geschreven met een ander, bestaand, volksdeuntje in mijn achterhoofd… The Dark Island. De tekst daarvan staat voorin het boek (met dank aan Alan Ross). In de volgende twee delen zullen de volgende coupletten worden opgenomen. Als gedicht is dit het motto van De Stem van de Zee, maar eigenlijk zijn die woorden incompleet zonder de melodie. Dus… Hoe klinkt The Dark Island?

 

Kijk en luister hier eens naar een prachtige uitvoering op de Tin Whistle, van The Irish Rovers!

 

You need Adobe Flash Player to view this content.


 

 

Het zal je niet verbazen dat ik altijd aan Nimue, Arthur en Rona denk als ik dit lied hoor :)

 

Nimue's wereld - 1: een landkaart

Posted by dawrei@gmail.com on August 24, 2015 at 10:05 AM Comments comments (0)

In De Stem van de Zee wordt heel wat afgereisd. Een beetje tureluurs van al die (fictieve) plaatsen? Ik soms ook. Daarom heb ik een landkaartje gemaakt om me te helpen bij het schrijven. Inclusief Rona's eiland.

Bij deze extra's ga ik regelmatig iets posten over de wereld van De Stem van de Zee... Welke plekken die Nimue bezoekt bestaan echt? Hoe klinkt de taal die ze spreken en wat is de melodie van Rona's slaapliedje? Dat en meer in de serie Nimue's Wereld. Maar nu eerst...een praktisch kaartje ;)





Rss_feed